اخرالزمان و دجال شناسی یک ضرورت حتمی

چنانچه تمایل دارید در خصوص دجال شناسی در همین وبلاگ اقدام فرمایید کافی است در جستجوی وبلاگ مقالات مورد علاقه خود را دریافت فرمایید

در اینکه حقیقتاً دجال کیست؟ نمیتوان – فعلاً – به جمعبندی نهایی برسیم. اما به طور خلاصه، احتمالاتی در اینباره وجود دارد:
الف. دجال، شخصیتی حقیقی است که کارهای خارق العادهای را در قالب سحر انجام میدهد، او در آخر الزمان خروج میکند. و سرکرده یک فتنه عظیم برای بشریت است. همانطور که از معنای لغوی کلمه دجال معلوم است، او شخص ساحر و خدعهگری است و دارای امکانات مادی فراوانی است. بعضی روایات او را مسیح گمراهی نامیده که در مقابل مسیح هدایت؛ یعنی حضرت عیسی(ع) است.
او در زمان ظهور امام زمان(عج) شروع به فعالیت علیه حضرت کرده و به اصطلاح پرچم خویش را برمیافرازد. او از کسانی است که عمر طولانی دارد و هم اکنون نیز موجود بوده و تا زمان خروجش زنده خواهد ماند. او سراسر جهان به جز مکه و مدینه را فتح خواهد کرد.
ب. دجال، همان ابلیس است.
ج. دجال، همان سفیانی است.
د. دجال، جنبه سمبلیک و رمزی دارد.
«دجال، نمادی است از اوج تمدن و تکنیک غرب که با اسلام و مبانی آن ستیز دارد. تمدنی که در صدد به سلطه کشیدن هر انسانی است ... ما به طور وضوح مشاهده میکنیم که چگونه تمدن و تکنیک غرب مادیگرا در این عصر بر تمامی جوامع، حتی مسلمانان تسلط پیدا کرده است...».
براﻯ مطالعه بیشتر رجوع شود به:
دجال، دروغگوی فریبنده، فصلنامه موعود، شماره 4.

« ابی الجارود می گوید : امام محمد باقر علیه السّلام در تفسیر آیه « اِنَّ الله َ قـادرٌ ...» فرمودند :
زود است که در آخر الزّمان آیات و نشانه هایی از قدرت خداوند می بینی :

1-دابة الارض .

2-دجّال.

3-نزول عیسی بن مربم از آسمان .

4-طلوع خورشید از مغرب . » ( بحار الانوار ، ج 52 / ص 181 )

‹‹ بگو او تواناست که بر شما عذابی از بالای سر و زیر پاهای شما بر انگیزد یا اینکه شما را گروههای غیر متحد قرار دهد و آسیب برخی را به برخی دیگر بچشاند . ››(انعام /65 )


در این آیه نیز به بعضی از نشانه های ظهور اشاره شده است و اما روایتی که در این باب رسیده است :

« از ابی جعفر (امام باقر ) علیه السّلام در فرموده ی خداوند متعال : ‹‹ قل هو القادر علی ... ›› منقول است که فرمودند : آن دجّال و صیحه است ( عذاب آسمانی و از بالا ) و مراد از « او من تحت ارجلکم » عبارت است از خسف و فرورفتگی زمین است و مراد از « او تلبسکم شیعاً » اختلاف در دین و طعن به یکدیگر زدن است و منظور از « یذیق بعضکم باس بعض » کشتن بعضتان است بعضی دیگر را ، و تمام این حوادث در میان اهل قبله و مسلمانان به وقوع می پیوندد . » (بحار الانوار ، ج 52 / ص 182 )