تکبر و خودخواهی در اخرالزمان

قرآن میفرماید: "ان الله لا یحب المتکبرین" (سوره نمل آیه 22) یعنی خداوند متکبران را دوست ندارد. آری خداوند تکبر و خود بزرگ بینی را دشمن می دارد، زیرا همچنان که تواضع زمینه دوستی را تشکیل می دهد، تکبر زمینه پراکندگی و جدایی را به وجود میآورد. خداوند در کتاب خود فرموده است « من آنان را که از روی کبر دعوی بزرگی کنند از آیات رحمتم رویگردان کنم.» ( سوره اعراف آیه 146).

هیچ خردمندی را نمی یابیم که به مردم بزرگی فروشد بلکه این سبک سران هستند که خود را از همه باهوش تر و برتر می دانند، اینان به اندک دانشی که دست می یابند یا به کمترین منصبی که میرسند غرور و تکبر وجودشان را فرا می گیرد؛ چنان که گویی زمین را شکافته و یا سر به کوهها ساییده اند.

در حدیث شریف آمده است: به میزانی که تکبر به دل انسان راه یابد کم یا زیاد به همان میزان از خرد او کاسته می شود.

یامبر خدا(ص) نیز میفرماید:« چه بد بنده ای است آن که تکبر ورزد و برتری جوید او خدای جبار و برتر را از یاد برده است. چه بد بنده ای است آن که خودستایی و غرور پیشه کند. او خدای بزرگ و متعال را ازیاد برده است. چه بد بنده ای است آن که در بی خبری و فراموشی به سر برد. او گورهای پوسیده و ویران را از یاد برده است. چه بد بنده ای است آن که گردنکشی و طغیان کند و آغاز و انجام خود را از یاد برده است».

حدیث شریف میگوید: خداوند متکبران را به صورت ذره محشور می کند و مردم لگدمالشان می کنند، چون خداوند را کوچک و خوار شمرده اند.(المحجة البیضا ج 6 ص 215).

وقتی خداوند ابلیس را با آن که شش هزار سال عبادت کرده بود، خوار و بی مقدار کرد، چون فقط لحظه ای تکبر ورزید آیا دیگران را اگر تکبر و گردن فرازی کنند به بهشت خواهد برد؟