شرط قبولی طاعات

یُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْاَرْضِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزیزِ الْحَکیمِ»(5)سوره جمعه ؛ (آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همواره تسبیحخدا مى گویند، خداوندى که مالک و حاکماست و از هر عیب و نقصى مبرا، و عزیز و حکیم است).

زراره از امام باقر(علیه السلام) نقل می کند که ایشان فرمودند: «بُنِیَ الْاِسْلَامُ عَلَى خَمْسَهِ اَشْیَاءَ عَلَى الصَّلَاهِ وَ الزَّکَاهِ وَ الصَّوْمِ وَ الْحَجِّ وَ الْوَلَایَهِ»؛ (اسلام بر پنج چیز، بنیان شده، بر نمازو زکوه و روزهو حجو ولایت)، زراره گوید عرض کردم، کدامیک از اینها برترند؟ فرمود: «الْوَلَایَهُ اَفْضَلُ لِاَنَّهَا مِفْتَاحُهُنَّ وَ الْوَالِی هُوَ الدَّلِیلُ عَلَیْهِن...»(11)؛ (ولایت برتر است زیرا کلید آنهاست، و والى راهنماى آن امور است...

(11). بحار الأنوار، همان، ج65، ص332، باب27.

امام باقر(علیه السلام) در حدیثدبگری مى فرماید: «لَوْ انَّ رَجُلًا قامَ لَیْلُهُ وَ صامَ نَهارُهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَمیعِ مالِهِ وَ حَجَّ جَمیعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ یَعْرِفْ وِلایَهَ وَلِىِّ اللَّهِ فَیُوالیهِ وَ یَکُونَ جَمیعُ اعْمالِهِ بِدِلالَتِهِ الَیْهِ ما کانَ لَهُ عَلَى اللَّهِ حَقٌّ فى ثَوابِهِ ابَداً»(12)؛ (اگر مسلمانى تمام شبها شب زنده دارى کند و تمام روزها روزهدارى نماید و تنها به پرداخت وجوه شرعیّه واجباکتفا نکند، بلکه تمام اموال و سرمایهاش را در راه خداصدقه بدهد، و در تمام طول عمرش هر ساله به حجبرود، ولى اهل ولایتنباشد و «ولىُّ الله» را نشناسد تا ولایتش را به گردن نهد، و اعمالش را طبق دستور او انجام دهد، چنین مسلمانى هرگز انتظار ثواب و پاداش الهى را نداشته باشد).بحار الانوار جلد 23 ص 294

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: هر که با دوستی آل محمد بمیرد، شهید مرده است؛ بخشوده از عذاب مرده است. هر که با دوستی آل محمد بمیرد، فرشته مرگ او را بشارت می دهد و سپس منکر و نکیر نیز او را به بهشت بشارت می دهند. هر که با دوستی آل محمد بمیرد او را معزز و محبوب به سوی بهشت می برند. آن گونه که عروس را معزز و محبوب به خانه داماد می برند. هر که با دوستی آل محمد بمیرد، خداوند قبر او را زیارتگاه فرشتگان رحمت قرار می دهد. هر که با دشمنی آل محمد بمیرد، خداوند قبر او را زیارتگاه فرشتگان رحمت قرار می دهد. هر که با دشمنی آل محمد بمیرد، روز قیامت در حالی وارد می شود که بر پیشانی او نوشته است: مأیوس از رحمت خدا!

هر که با دشمنی آل محمد بمیرد، کافر مرده است. هر که با دشمنی آل محمد بمیرد، بوی بهشت را استشمام نمی کند.» (بحارالانوار، ج 27، ص 111)

از روایت فوق و ده ها روایت دیگر چنین برداشت می شود که نفس محبت اهل بیت (علیهم السلام)، دارای ارزش و اعتبار فوق العاده می باشد. تا آنجا که در برخی از روایات آمده است که از همه عبادت ها بالاتر است. چنانکه در روایتی از امام صادق (علیه السلام) می خوانیم: بالاتر از هر عبادتی، عبادتی است، و محبت اهل بیت (علیهم السلام) برترین عبادت هاست. (بحارالانوار، ج 27، ص 91)

این حدیث شریف، هشداری به دوستان و منتظران حضرت ولی عصر (علیه السلام) می دهد که در اعمال خود بیاندیشند و بنگرند که رفتار و گفتارشان مشابهت با محصول کدامیک از آن دو درخت «خبیث» و «طیب» دارد

مام سجاد (علیه السلام) به نقل از رسول الله (صلی الله علیه و آله) فرموده که آن وجود مقدس (صلی الله علیه و آله) فرموده اند: ... قسم به آن کس که جان محمد (صلی الله علیه و آله) در دست او است اگر بنده ای در روز قیامت عمل هفتاد پیغمبر را بیاورد خداوند از او نپذیرد تا خدا را به ولایت من و اهل بیتم (علیهم السلام) دیدار کند(1).
امام صادق (علیه السلام) هم فرموده است: نخستین چیزی که از بنده به هنگامی که در پیشگاه خدا می ایستد، پرسیده می شود از نمازهای واجب و زکات واجب و روزۀ واجب و حج واجب و از ولایت ما اهل بیت (علیهم السلام) است که اگر اقرار به ولایت ما کرده و بر آن مرده باشد نماز و روزه و زکات و حجش پذیرفته می شود و اگر در پیشگاه خدا جل جلاله بر ولایت ما اقرار نکند خدای عزوجل چیزی از اعمالش را نخواهد پذیرفت. (2)

البته این مطلب اختصاص به شیعیان ندارد ودر روایات اهل سنت نیز آمده است که هرکس امام خود را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است(3(