(کُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَیْنَا تُرْجَعُونَ العنکبوت: ٥٧

ارزوی مرگ یا آرزوی طول عمر این چیزیست که نمی توان به این سادگیها به ان پاسخ داد ولی امروز در تمام جوامع غربی و شرق و در بعضی از جوامع در حال توسعه و حتی در کشور خودمان پدیده ای بنام خودکشی وجود دارد که این پدیده فرا خور هر فرهنگ و هر کشور و ملتی متفاوات است ولی وجه اشتراک بین تمام این افراد نداشتن ایمان به خداوند متعال است و در نهایت رسیدن به پوچی ،در کشورهایی انسانها به خاطر فلسفه پوچ گرایی دست به مرگ میزند چون برای سوالات خود پاسخهای مناسب را پیدا نمیکنند مثلا در ژاپن،و اتحادیه اروپا و امریکا این اتفاق بیشتر از بابت پوچ گرایی است تا فقر تا نسبت به سایر نقاط جهان است در حالی که این امر در کشورهای فقیر یا در حال توسعه بیشتر بدلیل فقر و نابرابری اجتماعی ،ضعف فرهنگی و مواردی از این دست است.

سازمان بهداشت جهانی : خودکشی در ایران:

حلیل داده های سالنامه آماری مرکز آمار ایران طی سال های ۱۳۸۰ الی ۱۳۹۱ نشان می دهد که ۴۱۰۷۹ نفر (مرد و زن) در کشور اقدام به خودکشی کرده اند. از این تعداد ۲۷۱۶۸ نفر (مرد و زن) فوت شده اند و از این تعداد فوت شدگان، تعداد ۲۰۴۱۶ نفر مرد و ۶۷۵۲ نفر زن بوده اند. این در حالی است که براساس آمار سازمان پزشکی قانونی کشور در سال های ۱۳۸۰ الی ۱۳۹۱ فوت شدگان ناشی از خودکشی ۳۸۶۹۱ نفر بوده است. در مقایسه آمار فوت شدگان در اثر خودکشی که از سوی نیروی انتظامی ارائه شده با آمار اعلام شده از سوی سازمان پزشکی قانونی کشور تفاوت فاحش دارد و اختلاف ۱۱۵۲۳ نفر را نشان می دهد.

به گزارش ایسنا چندی پیش قدیرزاده درباره آمار خودکشی در کشور گفته بود تعداد خودکش ها در پایان 94 به تعداد 4020 نفر برای یکسال بوده است:« آمارها نشان میدهد که 25.2 درصد از افرادی که دست به خودکشی زدهاند بین 30 تا 39 سال، 21.9 درصد بین 18 تا 24 سال و 15.9 درصد نیز بین 25 تا 29 سن داشتهاند همچنین 7.5 درصد این افراد سنشان کمتر از 18 سال بود.

وی درباره شیوههای خودکشی نیز گفته بود: در سال گذشته 52 درصد خودکشیها به شیوه حلق آویز، 17 درصد از طریق مسمومیت با سم و 7 درصد نیز به شیوه مسمومیت دارویی بوده است. همچنین به وسیله سلاح گرم و چهار درصد نیز به شیوه سقوط از بلندی خودکشی کردهاند.»

وَجَاءَتْ سَکْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَٰلِکَ مَا کُنتَ مِنْهُ تَحِیدُ ق: ١٩

و سکرات مرگ، به راستى در رسید؛ این همان است که از آن مىگریختى؛

قُلْ یَتَوَفَّاکُم مَّلَکُ الْمَوْتِ الَّذِی وُکِّلَ بِکُمْ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ السجدة: ١١

بگو: «فرشته مرگى که بر شما گمارده شده، جانتان را مىستاند، آنگاه به سوى پروردگارتان بازگردانیده مىشوید.

در روایتی بیان شده است که پیامبر اعظم به دیدار مریضی رفتند که از شدت بیماری آرزوی مرگ می کرد، رسول خدا در جواب او فرمود:

( آرزوی مرگ نداشته باش، زیرا اگر تو آدم خوب و نیکو کاری باشی با طولانی تر شدن عمرت بر کارهای نیک شما افزوده می شود و اگر آدم بدی باشی با تأخیر افتادن مرگت، چه بسا دچار عتاب شوی(یعنی یا توبه کنی و یا کفاره گناهانت را پس بدهی )(وسائل الشیعه، ، ج2، ص449 )

همچنین در روایتی دیگر افرادی را که آرزوی مرگ می کنند را سرزنش کرده ،می فرمایند:

«لا تَمَنَّ المَوت فَإِن کُنتَ مِن أَهلِ الجَنَّه فَالبَقاءُ خَیرٌ لَک وَ إِن کُنتَ مِن اَهلِ النّار فَما یعجِلُکَ إِلَیها:چرا درخواست مرگ می کنی؟ اگر اهل بهشت باشی بمانی بهتر است، (چون کارهای نیک بیشتری انجام می دهی )امّا اگر اهل آتش باشی، چرا برای رفتن به جهنّم شتاب می کنی؟(کنز العمال، ج15، ص553)

رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله : لا یَتَمنّى أحَدُکُمُ المَوتَ لِضُرٍّنَزَلَ بهِ ، فإن کانَ ولابُدَّ فاعِلاً فلْیَقُل: اللّهُمّ أحیِنی ما کانَتِ الحَیاةُ خَیرا لی ، وتَوَفَّنی إذا کانَتِ الوَفاةُ خَیرا لی (الترغیب والترهیب : 4/257/54) ؛ پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرمود : هیچ یک از شما به خاطر گزندى که به او مى رسد ، مرگ را آرزو نکند؛ و اگر ناچار به این کار شد، بگوید : بار خدایا! تا زمانى که زندگى براى من بهتر است مرا زنده بدار و هرگاه مرگ برایم بهتر بود، مرا بمیران.

الإمامُ الکاظمُ علیه السلام ـ لِرجُلٍ یَتَمَنّى المَوتَ ـ : هل بینَکَ وبینَ اللّه ِ قَرابَةٌ یُحابیکَ لَها ؟ قالَ :لا . قالَ : فهَل لکَ حَسَناتٌ قَدَّمتَها تَزیدُ على سَیّئاتِکَ؟ قالَ : لا . قالَ : فأنتَ إذا تَتَمنّى هَلاکَ الأبَدِ ! (کشف الغمّة : 3/42 .)

کشف الغمّه : امام کاظم علیه السلام به مردى که آرزوى مرگ مى کرد فرمود: آیا میان تو و خداوند خویشاوندى اى است که به خاطر آن تو را کمک رساند؟ عرض کرد : خیر. فرمود : آیا خوبى هایى که بر بدى هایت فزونى داشته باشد پیش فرستاده اى؟ عرض کرد : خیر. فرمود : پس، در این صورت تو هلاکت ابدى را آرزو مى کنى !

اما یک نکته مهم اینست اگر انسان با عشق فرج زندگی کند و هروزش را با این امید سپری کند و یقین به حضور و ظهور داشته باشد نه تنها آرزوی طول عمر میکند بلکه از سختیها همچون آهن داغدیده عبور میکند و تمام هم و غمش را برای اصلاح کار خلق خدا میگذارد و البته تربیت نفس خود را اهم بر هر چیزی می داند ،آنوقت تو دیگر در جامعه شاهد اینهم افسردگی و یا ریاکاری نخواهی بود بلکه جامعه هدفمند یا بایستی به قانون احترام بگذارد و بر اساس آن حرکت کند مثل جامعه های پیشرفته (البته این به این معنی نیست که در انجا بی عدالتی ،فقر،خیانت و.....نیست بلکه کمتر و کنترل شده است زیرا قانون حرف اول و آخر را میزند و اکثریت انسانها ائم و قائل به قانون خود را میدانند تا خداوند و ملائکه کاتب)و یا بایستی بر اساس سنت رسول گرامی و فرامین قرآن حرکت کند .

ووای بر جامعی که نه این راداشته باشد (قانون)و نه آنرا (وجدان و عمل به فرامین الهی ).آنوقت قاچاق دارو یا احتکار آن و یا بازی کردن با جان بیماران و مردم بیگناه در قاموست هیچ گناهی محسوب نشده و تو راحت به امورات خود مشغولی .اختلاس نه یک دزدی بلکه اختلاس است یک کار شیک که گویی نه آخرتی هست و نه قانونی و مجری برای فریادرسی به حقوق بی پناهان.و عرض میکنم آرزئی مرگ نکنید بلکه آرزوی آدم بودن و اصل بودن به درگاه خدارا داشته باشید.

روایتی است قریب به ای مطلب که شخصی به نزد امام معصوم ع آمد و عرض کرد یابن رسول الله من فقیرم و بی چیز و بدبخت مرا یاری فرمایید .آن امام همام فرمودند ایا مارا دوست داری و محبیت ما را داری .سائل عرض کرد بلی یاین رسول الله خیل یزیاد .امام فرمودند آیا به فرض با چند هزار درهم اگر بدهم آنرا عوض میکنی .سائل عرض کرد هرگز ،هرگز محبیت شما را با هیچ چیز در دنیا عوض نمیکنم .امام ع فرمودند پس چرا خود را فقیر میدانی .

عزیزان ما هم مدعی این هستیم که دوستداران اهل بیت علیهم السلام هستیم نبایستی وضعما ن این باشد که هست حالا چه از طرف مردم چه از طرف کارگزاران و حاکمان .ما صاحب داریم وای برما که اگر قدر این امام را ندانیم آنوقت حق داریم که آرزوی مرگ کنیم چون خیلی زودتر از اینها مرده ایم.والسلام

رسول خدا(ص) به من فرمود:

«شبی که مرا به آسمان ها بردند، قصرهایی دیدم که از یاقوت سرخ، زبرجد سبز، درّ و مرجان و طلای خالص بود، کاه گل آنها از مشک خوشبو، خاکش از زعفران، و دارای میوه، نخل خرما و انار، حوریه، زن های زیبا و نهرهای شیر و عسل که بر روی درّ و جواهر می گذشت ـ در کنار آن دو نهر، خیمه ها و غرفه هایی بنا شده، بودند و در آنها خدمتکارها و پسرانی بودند، و فرش هایش از استبرق، سندس و حریر بود و طناب هایی در آنها بود. گفتم: ای حبیب من جبرئیل، این قصرها از آن کیست، و قصة آنها چیست؟ جبرئیل گفت: این قصرها و آنچه در آن است و چندین برابر آن مخصوص شیعیان برادرت و جانشین تو پس از تو بر امّت، علی است. ایشان را در آخر الزمان به نامی که دیگران را آزار دهد، بخوانند. آنها را رافضه (واگذارندگان) خوانند، در صورتی که این نام برای آنان زینت است، زیرا ایشان باطل را واگذارده و به حق چنگ زده اند، و سواد اعظم اینانند. اینها مخصوص شیعیان فرزندت حسن، پس از او، برای شیعیان برادرش حسین، پس از او، برای شیعیان فرزندش علی بن الحسین، بعد از او، برای شیعیان فرزندش محمد بن علی، پس از او، مخصوص شیعیان فرزندش جعفر بن محمد، پس از او، برای شیعیان فرزندش موسی بن جعفر، پس از او برای شیعیان فرزندش علی بن موسی، بعد از او، برای شیعیان فرزندش محمد بن علی بعد از او؛ و برای شیعیان فرزندش علی بن محمد، پس از او برای شیعیانش فرزندش حسن بن علی پس از او، و برای شیعیان فرزندش محمدِ مهدی پس از اوست. ای محمد اینان امامان پس از تو، نشانه های هدایت و چراغ های روشن در تاریکی ها هستند. شیعیانشان ـ تمامی ـ فرزندان تو هستند، و دوستداران آنها پیروان حق و دوستان خدا و رسولند، که باطل را واگذارده و از آن دوری کرده اند، و آهنگ حق نموده و از آن پیروی کرده اند، آنها را در زمان زندگی شان دوست داشته و پس از مرگشان زیارت کنند. در صدد یاری آنهایند و به دوستی آنها اعتماد کنند. رحمت خدا بر ایشان باد زیرا او آمرزنده و مهربان است»