سخنرانی خودسازی در اخر الزمان (موضوع برد معرفت دینی )قسمت 12
درباره سایت
آخرین مطالب
- به بهشت خوش آمدید
- حضرت مالک (ع) جهنم را اینگونه توضیح میدهد
- شیطان مخفی شده در نقاشی شام آخر
- پیشگویی یک کاهن از ظهور
- پیشگویی های پیش از ظهور امام زمان (عج) از زبان آقا امام علی (ع)
- خلاصه داستان فیلم هک عالی The Great Hack 2019
- فیلم Kundun (کوندان - نامزد 4 اسکار)
- نامه بسیار زیبا و حیرت آور از سوی پروردگار به همه انسانها
- شرط جامعه اسلامی عدالت است نه اجرای حدود
- فیلم جنایی شهر دروغ ها (City of Lies)
امکانات وب
اهمیت رسانه و بویژه سینما در جهان آنقدر زیاد است که سردمداران صهیونیسم را از سالها پیش بر آن داشت تا با سرمایهگذاری هنگفت، قلب سینمای جهان یعنی هالیوود را تصاحب کنند. هماکنون حدود 90 درصد از هالیوود در اختیار یهودیان است؛ بنابراین تهیهکنندگان، نویسندگان و کارگردانان صهیونیسم با تسلطی که بر کل هالیوود دارند، به طور دقیق نظارت دارند تا چیزی بر خلاف میل آن جریان فکری ـ سیاسی تمامیتخواه تهیه و تولید نشود.
«مصطفی عقاد» کارگردان فیلم معروف «محمد رسول الله (ص)» از کارگردانان مسلمانی است که توانست سالها محیط هالیوود را تجربه کند. او در این باره میگوید: در هالیوود همه چیز کنترل میشود، حتی موضوع فیلمها؛ در آنجا همهکاره تولیدکنندگان و تأمینکنندگان مالی صهیونیسم هستند. آنها حتی هرگز اجازه مطرح کردن موضوعی خلاف نظرشان را به کارگردانان مستقل نمیدهند.
به عنوان نمونهای از این صاحبان زر و زور میتوان به «رابرت مرداک» صاحب شرکت عظیم رسانهای «نیوز گرپورشین» صهیونیسم استرالیایی الاصل اشاره کرد که به تنهایی صاحب یک چهارم رسانههای دیداری، شنیداری و نوشتاری جهان است! همین طور «استیون اسپیلبرگ» که سالهاست مهمترین فیلمهای نژادپرستانه را با بهترین شیوههای هنری در هالیوود تولید میکند (همچون فهرست شیندلر و جنگ ستارگان).
صهیونیستها سینما را ساحل نجات خود و مهمترین وسیله برای حفظ حافظه تاریخی یهودیان و گسترش ارزشهای مادی میدانند . از اینرو همواره تلاش میکنند تا به کمک این رسانه مدرن و با تولید آثار پرمخاطب، به شیوهای هنرمندانه اندیشههای خود را در ذهن مخاطب القا نمایند.
«مصطفی عقاد» کارگردان فیلم معروف «محمد رسول الله (ص)» از کارگردانان مسلمانی است که توانست سالها محیط هالیوود را تجربه کند. او در این باره میگوید: در هالیوود همه چیز کنترل میشود، حتی موضوع فیلمها؛ در آنجا همهکاره تولیدکنندگان و تأمینکنندگان مالی صهیونیسم هستند. آنها حتی هرگز اجازه مطرح کردن موضوعی خلاف نظرشان را به کارگردانان مستقل نمیدهند.
به عنوان نمونهای از این صاحبان زر و زور میتوان به «رابرت مرداک» صاحب شرکت عظیم رسانهای «نیوز گرپورشین» صهیونیسم استرالیایی الاصل اشاره کرد که به تنهایی صاحب یک چهارم رسانههای دیداری، شنیداری و نوشتاری جهان است! همین طور «استیون اسپیلبرگ» که سالهاست مهمترین فیلمهای نژادپرستانه را با بهترین شیوههای هنری در هالیوود تولید میکند (همچون فهرست شیندلر و جنگ ستارگان).
صهیونیستها سینما را ساحل نجات خود و مهمترین وسیله برای حفظ حافظه تاریخی یهودیان و گسترش ارزشهای مادی میدانند . از اینرو همواره تلاش میکنند تا به کمک این رسانه مدرن و با تولید آثار پرمخاطب، به شیوهای هنرمندانه اندیشههای خود را در ذهن مخاطب القا نمایند.
مسئله پایان دوران و نابودی جهان یکی از مهم ترین سؤال هایی است که از دیرباز فکر انسان را به خود مشغول کرده و او را در این اندیشه فرو برده که سرنوشت دنیایی که در آن زندگی می کند، چه خواهد شد؟ هرچند ادیان مختلف، پاسخ های متفاوتی به این پرسش داده و نشانه های ویژه ای را برای آن ذکر کرده اند؛ اما هیچ یک از این ادیان، زمان دقیقی برای آن تعیین نکرده اند. در سال های اخیر و با حاکمیت تفکرات اوانجلیستی (مسیحیت صهیونیستی) بر سینمای هالیوود، تلاش بسیاری از سوی آن ها صورت گرفته تا با اعلام یک زمان دروغین برای نابودی زمین، این باور را تبلیغ نمایند. جدیدترین تلاش آن ها در این زمینه، سعی در معرفی سال 2012 میلادی به عنوان آخرین سال جهان است. در این راستا، رولند امریش، فیلمساز یهودی و سازنده آثار معروفی همچون روز استقلال، روز بعد از فردا و ده هزار سال قبل از میلاد مسیح، به کار گرفته شد تا با هزینه سنگین دویست میلیون دلاری، در فیلم سینمایی 2012 به تماشاگران بقبولاند که «پایان نزدیک است» و بشر در آستانه نابودی قرار دارد. او برای این که به ادعای خود رنگ و بویی علمی و مستند بدهد، بحث تقویم قوم باستانی مایا (که چندهزار سال پیش در قاره آمریکا می زیسته اند) را پیش کشید.
در این تقویم، سال 2012، سال پایانی دنیا شمرده شده است. داستان فیلم از این قرار است: دانشمندان درمی یابند طی یک بحران بی سابقه خورشیدی با گرم شدن هسته زمین، پوسته زمین جابه جا شده و این جابه جایی باعث زلزله های وحشتناک، فوران آتش فشان ها، برف و بوران و سونامی هایی با ارتفاع چندهزار متر می گردند که دنیا را به نابودی می کشاند. با اطلاع کاخ سفید از این جریان، آمریکا و سایر کشورهای قدرتمند دنیا تصمیم می گیرند تا با ساخت چند کشتی فوق مدرن بر فراز کوه های تبت، و بردن چهارصد هزار نفر از مردم سراسر دنیا به آن جا، آثار مهم فرهنگ و تمدن بشر را حفظ نمایند. هم چنین با نگه داری یک جفت از هر گونه حیوانی در این کشتی ها، مانع از ریشه کن شدن نسل موجودات زنده گردند.
از سوی دیگر، نویسنده نه چندان معروفی به نام جکسون کورتیس که به صورت اتفاقی از این ماجرا خبردار شده، با فرار معجزه آسا از بلایای زمین، موفق می شود خود و خانواده اش را به محل کشتی ها برساند. کشتی ها در اثر بالا آمدن بیش از حد آب، دچار نقص فنی می شوند؛ اما در نهایت جکسون و پسر کوچکش که به طرز معناداری نواه (نوح) نام دارد، نقص آن را برطرف می کنند و سرانجام ساکنان کشتی، نجات می یابند. واضح است که درون مایه اصلی فیلم، برگرفته از قصه حضرت نوح (ع) می باشد؛ با این تفاوت که کشتی نوح (ع) را مؤمنان و صالحان تشکیل می دادند؛ اما بیش تر نجات یافتگان کشتی 2012، ثروتمندان، قدرتمندان و عده ای دیگرند که با خوش شانسی و براساس معیارهای تنازع بقایی(!)، خود را به کشتی رسانده اند.
در این فیلم، رئیس جمهور آمریکا که از قضا مردی سیاه پوست است و به روشنی باراک اوباما را در ذهن تداعی می کند، فردی انسان دوست، صادق و فداکار نشان داده می شود که از سوار شدن بر کشتی نجات می پرهیزد تا در کنار سایر افراد بی پناه، کشته شود. فیلم 2012 هم مثل بسیاری از فیلم های هالیوودی، می کوشد تا به کمکِ جلوه های ویژه جذاب و تماشایی، کشتی به گِل نشسته آمریکا را که درگیر بحران های شدید اقتصادی و اجتماعی است، به عنوان کشتی نجات بشر معرفی نماید. 2012، پُر از نمادهای ضد دینی است؛ برای مثال در صحنه ای از فیلم، وقتی پیروان ادیان مختلف از جمله اسلام، یهود و مسیح را می بینیم که پس از آگاهی از خبر نابودی، در حال دعا و توبه برای بخشایش گناهانشان هستند، مشاور رئیس جمهور آمریکا آن ها را «احمق» می نامد. در نهایت نیز همه آن ها نابود شده و ازبین می روند؛ مجسمه معروف مسیح (ع) در برزیل فرو می ریزد و کلیسای بزرگ واتیکان در اثر شکافی که به وسیله سیل ایجاد می شود، تخریب می گردد. این شکاف دقیقاً در بین انگشت انسان و خدا در نقاشی معروف آفرینش اثر میکل آنژ که بر سقف کلیسای سیستین کشیده شده به وجود می آید تا اندیشه جدایی خدا و انسان و ناکارآمدی باورهای مذهبی در ضمیر ناخودآگاه مخاطب نهادینه شود. به مخاطب این گونه القا می گردد که پس از رویارویی با فاجعه، چاره ای ندارد جز این که دست از دین و ایمان برداشته و به آغوش علم و قدرت پناه ببرد؛ به عبارت دیگر، این فیلم، مثلث علم، قدرت و ثروت را عامل نجات انسان ها نشان می دهد. این تفکر از نظر اسلام و شیعه، کاملاً غلط است؛ چرا که عامل نجات و رستگاری در آخرالزمان ، چیزی جز ایمان و عمل صالح نیست. بد نیست بدانید دشمنی 2012 با ادیان توحیدی تا آن جاست که کارگردان قصد داشته نمایی هم از تخریب کعبه در فیلم قرار دهد؛ اما به علت ترس از واکنش مسلمانان از این کار منصرف شده است! البته دین ستیزی این فیلم، تنها مختص به ادیان توحیدی است. در کشتی نجات، تنها دینی که نماینده ای میان رهایی یافتگان دارد و در واقع بازمانده معنویت بشری محسوب می شود، آیین بوداست.
چندین سال است که آیین بودا (به رهبری دالایی لاما) به شدت مورد حمایت دولت آمریکاست. علت این حمایت را باید در تلاش آن ها برای جای گزینی ادیان و عرفان های انحرافی به جای ادیان الهی و حقیقی جست وجو کرد. در انتهای فیلم، تاریخ 27/1/1 بر صفحه نوشته می شود و ما ساکنان کشتی نجات را می بینیم که 27 روز از زمان نجاتشان سپری شده است؛ این یعنی تاریخ از نو شروع شده و نجات یافتگانِ این کشتی، تاریخ جدید را خواهند ساخت. حال آن که حقیقت، چیز دیگری است و آغازگر تاریخ جدید جهان، منجی موعودی است که آزادی، صلح و عدل را برای جامعه بشری به ارمغان می آورد؛ آزادی، صلح و عدلی که در فیلم 2012 اثری از آن ها نمی بینیم.
برچسب:
نویسنده: یوسف یوسفی